برای ولیا چایکوسکایا، فیلم‌ساز مقیم استونی، قیام سال ۲۰۲۰ بلاروس صرفاً یک خبر نبود، بلکه مسئله‌ای کاملاً شخصی بود. در حالی که هزاران نفر در مینسک علیه رژیم بی‌رحم الکساندر لوکاشنکو به پا خاستند و پشت سر رهبر اپوزیسیون، سفیاتلانا تسیخانوسکایا، متحد شدند، ولیا نیز همان شور و تپش را فراتر از مرزها احساس کرد. او که قادر به بازگشت به خانه نبود، هم به یک ناظر و هم به یک شرکت‌کننده تبدیل شد؛ اقدامات همبستگی را در تالین سازماندهی کرد و رفته‌رفته خودش به عنوان یک سوژه وارد فیلمش شد. در قلب این داستان سه زن به نام‌های سفیاتلانا، نادزیا و ماشا حضور دارند که همسرانشان به عنوان زندانیان سیاسی حبس شده بودند و خودشان به عنوان چهره‌های محوری این جنبش ظاهر شدند. ایستادگی بی‌باکانه آن‌ها در برابر دیکتاتوری، بازتابی از تلاش خود ولیا برای رهایی از ترس موروثی سکوت، سرکوب و تبعید بود.